Overdenking 2026 KC13 - Even een dansje maken

Bij het kinderprogramma ‘Topdoks’ was dit weekend een leuk inkijkje op het ziekenhuisschip de Global Mercy van Mercy Ships. Werkelijk een varend dorp: met operatiezalen, maar ook met speeltuin op het dek en een keuken waar voor meer dan 1000 personen gekookt wordt. Het is ook een internationaal dorp met tientallen nationaliteiten.

Presentator Elbert Smelt had zijn ukelele bij zich en ging een liedje zingen voor het keukenpersoneel. Hij had de eerste noten nog maar net aangeslagen, of er werd meegeklapt, geneuried en gedanst. Het duurde niet zo lang voordat iedereen uitbundig stond te zingen en te swingen. “There’s no one, there’s no one like Jesus” (vertaling: Niemand is zoals Jezus).

Het ontroerde me. Tussen de gewone werkzaamheden door werd er een christelijk lied ingezet waar zo ontzettend enthousiast op werd gereageerd. Men had ook kunnen toekijken hoe de muzikant het liedje voor hen zong en daarna kunnen klappen als dankjewel voor het optreden. Men had ook kunnen zeggen: nu even niet, we hebben het druk, weet je toch wel voor hoeveel mensen we moeten koken? Maar dat gebeurde niet: er werd tijd gemaakt om samen God te aanbidden, juist middenin het gewone leven. (En natuurlijk weet ik ook dat het televisie is en dat het misschien allemaal wel in scène is gezet.)

Als wij in Exodus 20 als één van de tien geboden horen dat we de sabbatdag moeten gedenken, dan heeft dat alles hiermee te maken. We leggen dit gebod vaak uit als opdracht om zes dagen te werken en één dag rust te nemen. Dat klopt, maar het is een wat beperkte uitleg. Je kunt namelijk niet zes dagen lang onbeperkt hard rennen, om vervolgens de zevende dag vol in de remmen te gaan en dan ook nog verwachten dat je daar kalm en ontspannen van wordt. Walter Brueggeman zei: ‘Mensen die de sabbat houden, leven zeven dagen anders.’

Een dag sabbatsrust nemen is goed en nuttig, of je nu christen bent of niet. Het voorkomt dat we een slaaf worden van ons werk. Het leert ons dat we werken om te leven en niet leven om te werken. Het is ook een gebod dat rechtvaardigheid beoogt. Want die dag rust geldt niet alleen voor jezelf, maar ook voor de ander (volgens Ex. 20 ook voor slaven en dieren; hoe zouden we dat in onze tijd kunnen vertalen?).

Maar bij het sabbatsgebod staat expliciet genoemd dat het een heilige dag is. De zevende dag is tijd die apart gezet is voor God. Als kind voelde dat voor mij vooral als een dag waarop ik niets mocht, maar dat is natuurlijk niet het doel. Het doel is dat we opnieuw gevuld worden met leven, licht, genade, liefde, vrede en rust. Het is heilzame tijd: tijd waarin we Gods heil mogen ontvangen.

Als we het sabbatsgebod serieus nemen, dan gaat dat niet alleen over die ene dag in de week, maar over de invulling ons hele leven. De gedachte is namelijk dat er een zevende deel van ons hele bestaan gewijd mag worden aan God, aan het ruimte maken voor Hem, aan het gedenken van Zijn daden en beloften, aan dankbaarheid, aan het vieren van wie Hij is. Hoe zou dat eruit zien als we naar ons hele weekschema kijken?

Nu zijn wij ook gewoon maar mensen van deze tijd (ik ook!) en ook wij voelen op allerlei momenten en manieren de drukte, de snelheid en de jachtigheid om ons heen en in ons. Er moet van alles (waarbij het wel de vraag is: van wie dan?). Maar zou het kunnen dat als we zeggen dat we ‘geen tijd’ hebben voor (sabbats)rust, we misschien harder werken, meer doen en meer verwachten van onszelf en anderen dan dat God van ons vraagt?

Hoewel het nu nog zomervakantie is, is dat misschien een mooie vraag om eens op te reflecteren vóórdat onze aandacht weer wordt opgeëist door allerlei zaken om ons heen. Uiteraard vaak door heel belangrijke zaken, maar misschien soms ook iets minder belangrijk als we het plaatsen in het perspectief van de eeuwigheid?

Jezus was heel vaak ‘kwijt’. Soms was Hij een stukje verderop aan het bidden, soms bleef Hij een hele nacht weg. Hij was daardoor gewoon even niet bereikbaar, want Hij was bezig met het ontvangen van het heil van Zijn Vader. Zonder dat kon ook Hij niet leven. Diepe rust is dan ook het grootste geschenk dat God met het sabbatgebod op het oog heeft én dat Jezus ons wil geven (Mt. 11:28).

Middenin het gewone leven tijd nemen om God te aanbidden: of je nu stil bent, muziek luistert, je Bijbel opent of een dansje doet voor de Heer, dat maakt niet uit. Maar die tijd maakt dat wij leren te leven vanuit Gods liefde, Zijn heil te ontvangen en daardoor iets van Zijn zegen voor ons te zien.

Hartelijke groet, ds. Barbara Broeren

 

(Tip Een goed en praktisch boek hierover lezen? John Mark Comer schreef het boek ‘De radicale uitbanning van haast’. Tip!)

Nieuwsgierig geworden naar de aflevering van Topdoks? Klik dan hier