Overdenking 2026 KC09 - What's in a name?

Wat zegt een naam eigenlijk? Soms zeggen we: een naam is maar een naam. Toch weten we ook dat een naam iets kan oproepen. Een naam kan vertrouwen wekken, herinneringen wakker maken, verwachtingen scheppen. In de Bijbel gaat dat nog dieper. Daar is een naam niet zomaar een etiket. Een naam zegt vaak iets over wie iemand is, over zijn roeping, zijn karakter of zijn plaats in Gods plan.

In Handelingen 11: 26 lezen we dat de leerlingen van Jezus werden in Antiochië voor het eerst christenen werden genoemd. Opvallend is dat zij die naam niet zelf bedachten. Het was de buitenwacht die hen zo ging noemen. Mensen zagen en hoorden blijkbaar iets aan hen. Zij spraken over Christus. Zij leefden vanuit Christus. Zij hoorden bij Christus. Daarom kregen zij die naam: christenen.

Antiochië was geen rustige, overzichtelijke dorpsgemeenschap. Het was een grote, veelkleurige stad, waar mensen uit allerlei volken, talen en culturen samenleefden. Juist daar ontstond een gemeente van Jezus Christus. Joden en niet-Joden, mensen met verschillende achtergronden, gewoonten en levensverhalen vonden elkaar in één Naam: de Naam van Jezus. Niet hun afkomst bond hen samen. Niet hun taal, status of vertrouwde gebruiken. Wat hen werkelijk verbond, was Christus.

Dat maakt deze geschiedenis ook vandaag zo actueel. Ook wij leven in een wereld waarin verschillen vaak worden uitvergroot. Mensen worden gemakkelijk ingedeeld naar afkomst, mening, kerkelijke richting, opleiding of levensstijl. Maar de gemeente van Christus wordt niet allereerst gevormd door mensen die op elkaar lijken. Zij wordt gevormd door mensen die door Christus aan elkaar gegeven zijn.

Christen-zijn bleef in Antiochië niet beperkt tot woorden. Het werd zichtbaar in hun manier van leven. Zij kwamen samen om Gods Woord te horen, het brood te breken en elkaar op te bouwen in het geloof. Maar daar bleef het niet bij. Hun geloof kreeg handen en voeten. Zij deelden, zorgden, hielpen en leefden niet vanuit de gedachte: “ik eerst”, maar vanuit de vraag: wat kan ik doen voor de Heer en voor mijn naaste?

Dat stelt ook ons een eerlijke vraag. Wij kunnen onszelf christen noemen. Wij kunnen naar de kerk gaan, vertrouwde woorden gebruiken en ons verbonden weten met een christelijke traditie. Maar herkennen anderen ook iets van Christus in ons? In onze woorden, onze keuzes, onze omgang met mensen die anders denken of anders leven dan wij?

De naam christen is een kostbare naam. Het is een naam die verwijst naar Christus zelf: naar Hem die mensen opzocht, grenzen overging, genade schonk en Zichzelf gaf. Wat zou het mooi zijn als ook van ons gezegd wordt: zij horen bij Christus. Niet omdat wij dat zo nadrukkelijk over onszelf zeggen, maar omdat Zijn liefde zichtbaar wordt in ons leven.

Met vriendelijke groeten vanaf Bonaire,

Ds. J.G. Luinstra