Overdenking 2026 KC07 - Pasen en lente

Dat wij Kerst in de winter, en Pasen in het voorjaar vieren, is een beetje willekeurig. Woon je op de zuidelijke helft van de aardbol, dan is de Kerst niet zelden bloedheet, en valt Pasen in de herfst.
Wie zich wat meer in de kerkgeschiedenis heeft verdiept weet tegelijk dat het ook niet helemaal toevallig is. Over de Paasdatum is stevig gestreden in de eerste eeuwen. En in het concilie van Nicea, 325 na Chr. is bepaald dat Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan in de lente.

Maar wij hebben een beetje een andere associatie van Pasen en lente. Overal barst nieuw leven in de lente uit, in bloei en groen, in drukte van met name vogels. En die nieuwe levensuitbarsting na het doods en de kou van de winter, geeft ons samen met het lengende daglicht ook een natuurervaring die met Pasen verbonden wordt. Is de vreugde die je soms binnen voelt stromen als je buiten bent en alle nieuw leven ziet, ruikt, voelt, ook de vreugde van wat we met Pasen vieren? Opstanding.. Nieuw leven…

Ach.. je kunt daar best sceptisch over zijn. De eieren bij mijn Paasontbijt zijn misschien wel afkomstig uit een stal waar recent vanwege vogelgriep duizenden kippen zijn vergast die daarna op een destructiebedrijf in enorme ketels zijn verbrand.De bollenvelden met hun prachtige kleuren kunnen nauwelijks verhullen dat ze daar liggen te bloeien dankzij bestrijdingsmiddelen die voor vele soorten van bijvoorbeeld insecten maar ook voor de hele ecologie problematische gevolgen hebben.
Je kunt ook wel mismoedig worden soms, als je werkelijk naar de schepping kijkt. Die zit enorm vol angst. Je moet die merel horen, waarvan het jong uit het nest op de grond terecht is gekomen, terwijl het nog niet kan vliegen. In de dierenwereld is het eten of gegeten worden…
Voor romantische natuurervaringen en emoties die je met het Paasfeest verbindt moet je een beetje oppassen. 

Maar er is wel een verbinding tussen lente en Pasen op een nieuwe manier. Die vind je verwoord in een prachtig Paaslied van Ad den Besten: Lied 630.

Sta op! Een morgen ongedacht, 
Gods dag is aangebroken, 
er is in één bewogen nacht
een nieuwe lente ontloken. 
Het leven brak door aarde en steen, 
uit alle wondren om u heen 
spreekt, dat God heeft gesproken. 

Al wat ten dode was gedoemd
mag nu de hoop herwinnen; 
bloemen en vogels, alles roemt 
Hem als in den beginne. 
Keerde de Heer der schepping weer, 
dan is het tevergeefs niet meer 
te bloeien en te minnen.  
Sta op! Hij gaat al voor ons uit, 
de schoot van 't graf ontkomen. 
De morgen is vol nieuw geluid, 
werp af uw boze dromen. 
Waar Hij, ons Hoofd, is voorgegaan, 
is voor het lichaam nu vrij baan 
naar een bestaan volkomen.

Pasen en de daaromheen geplooide ontluikende lente zijn een hoopvolle belofte van een totale vernieuwing van de schepping!

ds. Philip van Wijk