Overdenking 2026 KC08 - Pelgrimage voor de vrede

Aan de buitenmuur van ons vorige huis in Puttershoek, hing een groot bord met daarop een tekst in fonetisch Hebreeuws. Het was een verwijzing naar Jozua 24:15 waar Jozua zegt: ‘Ik en mijn huis, wij zullen de Here dienen.’ In dit gedeelte roept Jozua het volk Israël op om de Heer te dienen met onvoorwaardelijke trouw. En als zij dat niet willen, te kiezen welke afgoden zij dan wél willen dienen
(Jozua 24:14-4). Blijkbaar is niet kiezen geen optie. 
De tekst op ons huis was natuurlijk een knipoog naar dat woordje ‘ik en mijn huis’, wat eigenlijk betekent ‘ik en mijn familie’. Het was ons verlangen dat onze woning een plek mocht worden waar God op de eerste plek zou staan (overigens was dit nog ruim vóórdat ik de roeping tot predikant ervaarde).

Een docent op de opleiding theologie zei ooit eens: ‘Kiezen is kwetsbaar’. Hij bedoelde daarmee dat je uitspreken voor een bepaalde keuze altijd spannend is. Want als je kiest vóór het één, kies je daarmee automatisch iets anders niet. En als je niet kiest, dan kies je ook. Want als je je nergens voor uitspreekt, dan vertelt dat ook waar je voor staat.

Ik moest hier aan denken toen afgelopen week de Peacewalk door ons land kwam. 31 januari is deze wandeling gestart in Spanje, en afgelopen week was het startmoment in Nederland. De tocht loopt via verschillende plaatsen in Europa (maar officieel van ‘het einde van de wereld’, Finisterre, Spanje) naar Jeruzalem (het ‘begin’) en eindigt daar in juni 2027 (volgend jaar dus pas!).
De wandeltocht is niet bedoeld als een demonstratie of als protest, maar als een pelgrimstocht voor iedereen die gelooft in vrede. Er lopen zeer veel verschillende mensen mee: qua leeftijd, qua nationaliteit, qua achtergrond, qua geloofsovertuiging. Onderweg komt men elkaar tegen op diezelfde
weg met hetzelfde verlangen.  

Het lijkt zo’n eenvoudige keuze: wil je vrede of niet? Er zullen maar weinig mensen zijn die zeggen dat ze niet voor vrede zijn. De initiatiefnemers van de Peacewalk voegen daar aan toe dat vrede iets is dat je niet alleen maar zegt te willen, maar dat vrede iets is dat je doet. Het doel van de pelgrimstocht is dan ook om op weg te gaan en onderweg op die route te leren van elkaar hoe dat moet: in vrede samen leven. Niet alleen in het groot, maar juist ook in het je eigen leven: vrede met jezelf, met je
omgeving, met wat jou drijft.

Wij maken in ons leven ontelbaar veel keuzes, elke dag weer. Maar als christenen kiezen we altijd in navolging van de Heer. Keer op keer zien we dat God niet tégen mensen is, maar vóór mensen.
Hij spreekt namens hen die sprakeloos zijn. Hij helpt degenen die geen helper hebben. 
Hij zorgt voor hen die in de steek gelaten zijn. Hij geeft een thuis aan wie op de vlucht is.
Kiezen in navolging van Gods keuzes is dus altijd vóór barmhartigheid, vrede en recht. Het is heel vaak geen gemakkelijke keuze om ook daarin de Heer na te volgen, maar niet kiezen is ook kiezen.

Ik geef u graag dit Franciscaanse gebed door. Een gebed om gerechtigheid, maar vooral een gebed dat iets laat zien van het verlangen om zelf te gaan op de weg van de vrede.

God, zegen ons met onrust
over gemakkelijke antwoorden, halve waarheden
en oppervlakkige relaties.
Zodat er diepgang mag zijn in onze harten.
God, zegen ons met boosheid over onrechtvaardigheid,
onderdrukking en de uitbuiting van mensen.
Zodat we ons gaan inzetten voor rechtvaardigheid,
vrijheid en vrede.
God, zegen ons met tranen voor hen die lijden door pijn,
verstoting, honger en oorlog.
Zodat we onze handen zullen uitstrekken tot troost.
Om pijn in vreugde te veranderen.
En God, zegen ons met voldoende dwaasheid
om te geloven dat we een verschil kunnen maken in deze wereld.
Zodat we kunnen doen waarvan anderen zeggen dat het onmogelijk is.
Maar wat mogelijk is in Jezus Christus, door Zijn Geest.

Amen.

Hartelijke groet, ds. Barbara Broeren