Overdenking 2026 KC06 - Pasen

De eerste gemeente waar ik werkzaam was, was de Protestantse gemeente Oostvoorne. Ik ben daar begonnen als jeugdwerker, maar was daarna ook betrokken op de gezinnen en in het ouderenwerk. Ik bewaar aan de broeders en zusters daar warme herinneringen. De overdenking van hun huidige predikant, ds. Marijke van Selm, deel ik graag met jullie, uiteraard met haar toestemming. Gezegende Paasdagen gewenst!

Hartelijke groet, ds. Barbara Broeren

Een diep verdriet dat ons is aangedaan
kan soms, na bittere tranen, onverwacht
gelenigd zijn. Ik kwam langs Zalk gegaan,
op Paasmorgen, zéér vroeg nog op den dag.
Waar onderdijks een stukje moestuin lag
met boerse rijtjes primula's verfraaid,
zag ik, zondags getooid, een kindje staan.
Het wees en wees en keek mij stralend aan.
De maartse regen had het 's nachts gedaan:
daar stond zijn doopnaam, in sterkers gezaaid.

Ida Gerhardt (1905-1997)

Een mens worstelt wat af. Niet zelden van begin af aan. Ons eerste begin, de koestering van onze ouders of het gebrek eraan, de rijkdom, de armoede, de oorlog en de vrede. De mensen om ons heen. Wie er blijven. Wie er weggaan. Wie gemist worden. Wie herinnerd worden. Wie nooit meer genoemd worden. Dat en nog veel meer. Het stempelt en vormt ons – en soms mísvormt het ook. Dat en nog veel meer. Dat dragen we mee door ons leven heen. Onopgemerkte bagage. Maar vergis je niet. Iedereen heeft het hare, heeft het zijne te dragen. Wat zou het te wensen zijn als we alleen al om die reden zorgzaam en voorzichtig met elkaar zouden omgaan. Omdat we allemaal onze bagage dragen, en soms weten we wel íets, en soms hebben we een vermoeden, maar vaak ook hebben we geen idee van de zwaarte ervan voor de ander.

Dichteres Ida Gerhardt droeg het kille, instabiele gezin waarin ze opgroeide haar hele leven als een last met zich mee. Ze bleef worstelen met dat diepe verdriet, ook toen ze zelf als volwassene een veilig thuis had gevonden en erkenning voor haar talenten. De eenzaamheid, het veronachtzaamd en onbegrepen zijn – het is de levenspijn die in veel van haar gedichten terugkomt. Als het gemis van wat er nooit geweest was.

Maar zie. Soms gebeurt er een wonder. Een wonder dat zich zomaar in één nacht voltrekt. Waar eerst niets was, wordt een naam zichtbaar in het frisse groene lentegras, en er staat een kind bij te lachen, een kind in witte kleren. Even is er de gedachte aan die andere gestalte in witte kleren, op die allereerste Paasmorgen in Jeruzalem, die gestalte die voor een tuinman wordt aangezien en die aan Maria vraagt: wie zoek je? Maar op deze morgen in Zalk is er geen vraag. Er is alleen een antwoord: een doopnaam, in sterkers geschreven. En even, heel even, is de levenspijn verdwenen, heel even is er alleen maar heelheid. Want dit is de zekerheid: we zijn gekend en gezien bij Hem die is opgestaan en die onze namen voor altijd in zijn handpalmen heeft geschreven. Wat ook de last is die we te dragen hebben. Wat ook het gemis is waarmee we verder moeten leven. Wat ook voor anderen ongezien en verborgen blijft. Bij Hem is het gezien. We zijn niet alleen. Tot in eeuwigheid zijn we niet alleen.

Ds. Marijke van Selm